Fotoselli de bir yere kadar.

Önce muslukları, ışıkları, sonra sabunlukları, kağıt havlulukları çıktı. Hoş, ışıkları da bir dert ya, devamlı kımıldamak gerekiyor. Bir çalışan, bir çalışmayan, üstüne üstlük hep azar azar akan fotoselli muslukları kırasım gelir benim mesela. Başka türlüsü de yok ki bunların zaten. El yıkamak gibi basit bir aktiviteyi bile büyük bir eziyet kaynağı yaptılar insana. Ama en son fotoselli sifonlar çıktı ki, bunlar da bir yere kadar artık. O ne büyük stres kaynağıdır insana yav, hacetimi gördükten sonra kendiliğinden çekilecek mi, çekilmeyecek mi diye insanı böyle büyük ikilemde bırakan başka bir alet yok yani. Olmaz olsun. Manuele dönelim bazı şeylerde, gözünüzü seveyim. Kurda sormuşlar ensen niye kalın diye, kendi işimi kendim gördüğümden demiş.